Utter
utter دو نقش دارد: ۱) صفت: «تمامعیار، مطلق»: utter nonsense «مزخرفِ محض». ۲) فعل: «بر زبان آوردن، ادا کردن»: He didn’t utter a word. «کلمهای بر زبان نیاورد.»